மிஷேல் பூக்கோவின் ‘அரசியல் ஆன்மீகமும்’ வீழாத மக்களின் பெருங்கனவும்: ஓர் ஆழமான தத்துவப் பார்வை

உலக வரலாற்றில் எத்தனையோ கொடூரமான போர்களை மனிதகுலம் கடந்து வந்திருக்கிறது. நவீனப் போர்கள் என்பவை வெறுமனே இரு நாட்டு ராணுவங்களுக்கு இடையே நடக்கும் மோதல்கள் அல்ல; அவை அப்பாவி மக்களின் குருதியைக் குடிக்கும் வன்முறைக் களங்கள். நீங்கள் ஒரு கற்பனையான உச்சக்கட்டப் போர்ச் சூழலை எண்ணிப் பாருங்கள்: வானத்திலிருந்து நெருப்பு மழையாக குண்டுகள் பொழிகின்றன, பல தலைமுறைகளாகக் கட்டியெழுப்பப்பட்ட உள்கட்டமைப்புகள் சிதைக்கப்படுகின்றன, வீடுகள் இடிபாடுகளாகின்றன, கல்விக்கூடங்கள் தரைமட்டமாக்கப்படுகின்றன, வீதிகளில் மரண ஓலம் கேட்கிறது. தங்களைக் காக்க வேண்டிய ராணுவத் தளபதிகள் கொல்லப்படுகிறார்கள், அரசியல் தலைமை அழிக்கப்படுகிறது. இத்தகைய பேரழிவைச் சந்திக்கும் எந்தவொரு நாடும், எந்தவொரு சமூகமும் இயல்பாகவே நிலைகுலைந்து போகும். உயிர் பிழைத்தால் போதும் என மக்கள் தங்கள் உடைமைகளை அப்படியே போட்டுவிட்டு, அகதிகளாக அண்டை நாடுகளை நோக்கித் தப்பியோடிச் செல்வதையே வரலாறு நெடுகிலும் நாம் பார்த்திருக்கிறோம். ஆனால், இதற்கு முற்றிலும் நேர்மாறாக, “எத்தனை குண்டுகள் வீசப்பட்டாலும், எங்கள் சொத்துக்கள் யாவும் சாம்பலானாலும், நாங்கள் எங்கள் மண்ணை விட்டு அகதிகளாக வெளியேற மாட்டோம்; மரணத்தை முத்தமிட்டாவது எங்கள் தேசத்தைக் காப்போம்” என்று ஒரு மக்கள் திரள் எந்தவிதத் தலைமையுமின்றி தன்னிச்சையாக வீதிகளில் வந்து நின்றால், அந்த மாபெரும் அக எழுச்சியை நாம் எப்படிப் புரிந்துகொள்வது? இந்தக் கேள்விக்கான விடையைத் தேடித்தான் புகழ் பெற்ற பிரெஞ்சு தத்துவவியலாளர் மிஷேல் பூக்கோ (Michel Foucault) 1978 ஆம் ஆண்டு ஈரானுக்குப் பயணம் மேற்கொண்டார். அங்கு அவர் கண்ட காட்சிகளும், அதன் மூலம் அவர் உருவாக்கிய தத்துவங்களும் இன்றுவரை உலக அரசியலில் மிக முக்கிய விவாதப் பொருளாக உள்ளன. மிஷேல் பூக்கோவும் ஈரானியப் புரட்சியும் 1970-களின் இறுதியில் ஈரானை ஆட்சி செய்துகொண்டிருந்த ஷா மன்னரின் அரசு, அமெரிக்கா போன்ற வல்லரசுகளின் முழுமையான ஆதரவைப் பெற்றிருந்தது. ஷாவின் ராணுவம் மிக நவீனமான ஆயுதங்களைக் கொண்டிருந்தது. ஷாவின் அடக்குமுறைக்கு எதிராக ஈரானிய மக்கள் வீதிகளில் இறங்கியபோது, மிஷேல் பூக்கோ ஒரு பத்திரிகையாளராகவும், தத்துவ ஆய்வாளராகவும் அங்கு சென்றார். அவர் அங்கே ஒரு விசித்திரமான காட்சியைக் கண்டார். துப்பாக்கிகளுக்கும் பீரங்கிகளுக்கும் முன்னால் நிராயுதபாணிகளாக ஈரானிய மக்கள் நின்றார்கள். ராணுவம் கண்மூடித்தனமாகச் சுட்டபோதும், முந்தைய வரிசையில் இருந்தவர்கள் சரிந்து விழும்போது, அடுத்த வரிசையில் இருந்தவர்கள் சிறிதும் பின்வாங்காமல் தங்கள் நெஞ்சுகளைத் துப்பாக்கிக் குண்டுகளுக்கு நேராக நிமிர்த்திக் காட்டினார்கள். இத்தனைக்கும் அவர்களை அந்தப் போர்க்களத்தில் ஒரு ராணுவத் தளபதியோ அல்லது ஒரு மையப்படுத்தப்பட்ட அரசியல் கட்சியோ வழிநடத்தவில்லை. இந்த அளப்பரிய தியாக உணர்வு எங்கிருந்து வருகிறது என்பதை ஆராய்ந்த பூக்கோ, அதற்கு இட்ட பெயர்தான் “அரசியல் ஆன்மீகம்” (Political Spirituality).

அரசியல் ஆன்மீகம்: ஒரு புதிய தத்துவப் பிறப்பு பொதுவாக ‘ஆன்மீகம்’ என்ற சொல்லை நாம் மதம், கடவுள், தனிமனித மோட்சம் ஆகியவற்றுடனேயே தொடர்புபடுத்திப் பார்க்கிறோம். ஆனால், பூக்கோவின் ‘அரசியல் ஆன்மீகம்’ என்பது முற்றிலும் மாறுபட்டது. அது அதிகாரத்தின் இரும்புக்கரங்களுக்கு எதிராக, ஒரு சமூகம் தன்னிச்சையாக உருவாக்கும் ஓர் அறச்சீற்றம். ஒரு சாதாரண மனிதன், மரணத்தின் மீதான தனது பயத்தை முற்றிலும் துறந்து, தன்னை விடப் பெரிய ஒரு லட்சியத்திற்காகத் தன் உயிரைத் தியாகம் செய்யத் துணியும்போது, அவனுக்குள் ஒரு மாபெரும் அகமாற்றம் (Inner Transformation) நிகழ்கிறது. அவனது இருப்பே ஓர் அரசியல் ஆயுதமாக மாறுகிறது. இஸ்லாம் என்ற மதத்தை ஈரானியர்கள் வெறும் சடங்குகளுக்கான ஒரு வழிபாட்டு முறையாக மட்டும் பார்க்கவில்லை; அதை அடக்குமுறைக்கு எதிரான, சமரசமற்ற ஒரு விடுதலைப் போருக்கான கருவியாக மாற்றினார்கள். “நாங்கள் புதிய மனிதர்களாக மாறாமல், இந்த அரசியல் அமைப்பை மாற்ற முடியாது” என்று அவர்கள் நம்பினார்கள். இந்த அகமாற்றத்தை, இந்த உயிர்த் தியாகத்தின் உன்னதத்தைத்தான் பூக்கோ “அரசியல் ஆன்மீகம்” என்றார். வல்லரசுகளின் பொருளாதாரத் தடைகளோ, குண்டுவீச்சுகளோ ஒரு நாட்டின் கட்டடங்களை உடைக்கலாம்; ஆனால், இந்த அரசியல் ஆன்மீகத்தை அடைந்த மக்களின் மன உறுதியை எந்த நவீன ஆயுதத்தாலும் தகர்க்க முடியாது. தலைவரற்ற பெருந்திரள் எழுச்சி: தன்னிச்சையான கூட்டு விருப்பம் “தலைவரற்ற எழுச்சி” (Leaderless Uprising) என்பது அரசியல் ஆன்மீகத்தின் மிக முக்கியமான விளைவாகும். ஒரு மரபுவழிப் போரில், எதிரி நாட்டின் தலைவரையோ அல்லது ராணுவத் தளபதியையோ கொன்றுவிட்டால், அந்தப் படை நிலைகுலைந்து சரணடைந்துவிடும். இதுதான் வல்லரசுகளின் போர் தந்திரம். ஆனால், ஒரு மக்கள் திரள் தத்துவார்த்த ரீதியாக விழிப்படைந்துவிட்டால், அங்கு ஒற்றைத் தலைமைக்கு அவசியமே இருப்பதில்லை. ஒவ்வொரு தனிமனிதனும் தனக்குத்தானே ஒரு தலைவனாகவும், தளபதியாகவும் உருவெடுக்கிறான். மேலைநாட்டு ஜனநாயகத் தத்துவங்களில் “மக்களின் கூட்டு விருப்பம்” (Collective Will) என்பது வெறும் கற்பனையான, காகிதங்களில் மட்டுமே உள்ள ஒரு கோட்பாடு என்றுதான் அதுவரை தத்துவவியலாளர்கள் கருதி வந்தனர். ஆனால் மிஷேல் பூக்கோ, “ஈரானின் வீதிகளில் அந்த முழுமையான கூட்டு விருப்பத்தை (Absolutely Collective Will) நான் என் கண்களால் நேரடியாகக் கண்டேன். அது ஒரு தொன்மக் கதை அல்ல, அது ஒரு வாழும் நிஜம்” என்று வியந்து எழுதினார். தலைமை அழிக்கப்பட்ட நிலையில் ஒரு சமூகம் வீழ்ந்துவிடாமல் ஒன்றிணைவது என்பது, அவர்கள் ஒரு தனிமனிதனின் உத்தரவுக்காகக் காத்திருக்கவில்லை, மாறாக ஒரு தத்துவத்தின், ஒரு லட்சியத்தின் வழிகாட்டுதலில் நடக்கிறார்கள் என்பதையே காட்டுகிறது. இது போன்ற தன்னிச்சையான எழுச்சிகளை எந்த ராணுவ உளவுத்துறையாலும் முன்கூட்டியே கணிக்கவோ, எந்த நவீன ஆயுதங்களாலும் அடக்கவோ முடியாது.

அகதிகளாக மறுக்கும் ஆன்ம பலம்: மண்ணும் மனிதரும் போர்ச் சூழலில் உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள அகதிகளாகத் தப்பியோடுவதை யாரும் கோழைத்தனம் என்று சொல்லிவிட முடியாது; அது மனிதனின் அடிப்படை தற்காப்பு உணர்வு. ஆனால், ஒரு சமூகம் ஒட்டுமொத்தமாக “நாங்கள் எங்கள் மண்ணை விட்டுப் போக மாட்டோம்” என்று முடிவெடுத்தால், அங்கு மரணத்தை விட மேலான ஒன்றை அவர்கள் நேசிக்கிறார்கள் என்று அர்த்தம். பள்ளிகள் தகர்க்கப்படலாம், வாழ்நாள் முழுவதும் சிறுகச் சிறுகச் சேர்த்த சொத்துக்கள் ஒரே நொடியில் சாம்பலாகலாம். ஆனால், தங்கள் தாய்மண்ணுடனான உறவை, அந்த நிலத்தின் மீதான வரலாற்று உரிமையை அவர்கள் விட்டுக்கொடுக்கத் தயாராக இல்லை. “இந்த மண் எங்களின் அடையாளம். வீழ்ந்தால் இந்த மண்ணில் வீழ்வோமே தவிர, பிழைப்பதற்காக அந்நிய தேசங்களில் கையேந்தி நிற்க மாட்டோம்” என்ற அவர்களின் உறுதி, அரசியல் ஆன்மீகத்தின் உச்சக்கட்ட வெளிப்பாடாகும். இந்த நிலையில், எதிரி வீசும் ஒவ்வொரு குண்டும் அவர்களை அழிப்பதற்குப் பதிலாக, அவர்களை இன்னும் கடினமானவர்களாக, நெருப்பில் சுடப்பட்ட செங்கற்களாக மாற்றுகிறது. இழப்புகளின் வலி, அவர்களை அடிபணியச் செய்வதற்குப் பதிலாக, பழிவாங்கும் தீயாகவும், விடுதலைக்கான வேட்கையாகவும் உருமாறுகிறது. ஆயுதங்களை வெல்லும் ஆன்மா இறுதியாக, உலக வல்லரசுகள் பல தசாப்தங்களாகத் தங்கள் ராணுவ பலத்தாலும், பொருளாதாரத் தடைகளாலும் ஒரு நாட்டை மண்டியிட வைக்க முயன்றும் அது தோற்றுப் போகிறது என்றால், அதற்குக் காரணம் அந்த நாட்டு மக்களின் ஆன்ம பலமே ஆகும். ஒரு நாட்டின் உண்மையான பலம் என்பது அதன் ஆயுதக் கிடங்குகளிலோ, போர் விமானங்களிலோ, பொருளாதாரக் கையிருப்பிலோ இல்லை. அது, “எங்கள் மண்ணை நாங்களே ஆள்வோம், எந்தவொரு ஏகாதிபத்தியத்தின் காலடியிலும் மண்டியிட மாட்டோம்” என்று முடிவெடுத்து நிற்கும் சாமானிய மக்களின் நெஞ்சங்களில் இருக்கிறது. மிஷேல் பூக்கோ அன்றைய ஈரானில் கண்டெடுத்த அந்த ‘அரசியல் ஆன்மீகம்’ என்ற தத்துவம், உலகின் எந்த மூலையில் அதிகார அடக்குமுறைகள் தலைதூக்கினாலும், அதற்கு எதிராக வீறுகொண்டு எழும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் நிரந்தரமான ஆயுதமாக வரலாற்றில் நிலைத்து நிற்கும். மனித ஆத்மாவின் விடுதலை வேட்கையை எந்தவொரு வல்லரசாலும், எந்தவொரு ஆயுதத்தாலும் நிரந்தரமாக அழித்துவிட முடியாது என்பதே நியாயமும் உண்மையும் நமக்குக் கற்பிக்கும் காலத்தை வென்ற பாடம்.

சிவா சின்னப்பொடி: ஈழத்து வாழ்வின் அழியாத வடுக்களின் பதிவாளர்

ஈழத் தமிழ்ச் சமூகத்தின் வரலாற்றை நோக்கும்போது, இன ஒடுக்குமுறை என்ற பெரும் துயரம் அதன் முதன்மைப் பக்கங்களை ஆக்கிரமித்துள்ளது. ஆனால், அந்தப் பக்கங்களுக்குள் மறைக்கப்பட்ட, பல சமயங்களில் பேச மறுக்கப்பட்ட அக முரண்பாடுகளும், சமூக அநீதிகளும் உண்டு. அத்தகைய இருண்ட பக்கங்களை, குறிப்பாக யாழ்ப்பாணச் சமூகத்தில் ஆழமாக வேரூன்றியிருந்த சாதிய ஒடுக்குமுறையின் கொடூரங்களை, தனது சொந்த வாழ்வனுபவத்தின் சாட்சியத்துடன் வெளிக்கொணர்ந்த ஒரு முக்கிய ஆளுமைதான் சிவா சின்னப்பொடி. ஈழத்தின் மூத்த ஊடகவியலாளராகவும், எழுத்தாளராகவும் அறியப்படும் இவர், ஒரு சமூகத்தின் வலி மிகுந்த கடந்த காலத்தையும், போராட்ட குணமிக்க நிகழ்காலத்தையும், நம்பிக்கையூட்டும் எதிர்காலத்தையும் இணைக்கும் ஒரு வரலாற்றுப் பாலமாகத் திகழ்கிறார். அவரது படைப்புகள், குறிப்பாக "நினைவழியா வடுக்கள்" என்ற தன் வரலாற்று நூல், ஈழத்தின் சமூக வரலாற்று ஆய்வில் தவிர்க்க முடியாத ஒரு ஆவணமாக விளங்குகிறது. சிவா சின்னப்பொடி, சிவநேசமூர்த்தி என்ற இயற்பெயருடன் டிசம்பர் 12, 1955 அன்று யாழ்ப்பாணத்தின் வல்லிபுரத்தில் பிறந்தார். ஒரு ஊடகவியலாளராக, 1983 லிருந்து 2015 வரை வானொலி,பத்திரிகை தொலைக்காட்சி என்று பல்வேறு ஊடகங்களில் ஆசிரியராகப் பணியாற்றிய அனுபவம் கொண்டவர். இருப்பினும், அவரது அடையாளம் ஒரு ஊடகவியலாளர் என்பதைத் தாண்டியது. ஈழத் தமிழ்ச் சமூகத்தின் இன விடுதலைப் போராட்டத்திற்கு இணையாக, ஆனால் பெரும்பாலும் பொதுவெளியில் பேசப்படாத சாதிய விடுதலைக்கான போராட்டத்தை ஆவணப்படுத்திய ஒரு வரலாற்றுப் பதிவாளர் என்பதே அவரது தனித்துவமான பங்களிப்பாகும். இன ஒடுக்குமுறை என்ற ஒற்றைப் பரிமாணப் பார்வையைத் தகர்த்து, சமூகத்தின் அக முரண்பாடுகளைத் துணிச்சலுடன் கேள்விக்குட்படுத்தியதன் மூலம், சிவா சின்னப்பொடி ஒரு எழுத்தாளராக மட்டுமல்லாமல், ஒரு சமூக விமர்சகராகவும் உயர்ந்து நிற்கிறார். இருபதாம் நூற்றாண்டின் மத்தியில், யாழ்ப்பாணத்தின் வடமராட்சிப் பகுதியில் நிலவிய சாதியக் கட்டமைப்பு என்பது வெறும் சமூகப் பாகுபாடு அல்ல; அது ஒரு முழுமையான பொருளாதாரச் சுரண்டல் மற்றும் உளவியல் ஆதிக்கக் கட்டமைப்பு. சிவா சின்னப்பொடியின் சொந்த ஊரான வல்லிபுரக்குறிச்சி மற்றும் கொத்தியவத்தை, சாதிய இறுக்கம் மிகுந்த கிராமங்களால் சூழப்பட்டிருந்தது. இந்தச் சூழலில், சாதியம் என்பது அன்றாட வாழ்வின் ஒவ்வொரு கணத்தையும் தீர்மானிக்கும் சக்தியாக விளங்கியது. அந்தக் காலகட்டத்தில், சின்னப்பொடியின் கிராமத்தில் வசித்த சுமார் 82 குடும்பங்களில் பெரும்பான்மையானோர் சீவல் தொழிலையே வாழ்வாதாரமாகக் கொண்டிருந்தனர். ஆனால், அந்தத் தொழிலுக்கு அவசியமான பனை, தென்னை மரங்கள் அயலூர்களில் வசித்த உயர் சாதியினருக்குச் சொந்தமானவையாக இருந்தன. இதன் விளைவாக, மரங்களைப் பயன்படுத்தும் தொழிலாளிகள் தங்கள் மாத வருமானத்தில் சரிபாதியை 'வாரம்' என்ற பெயரில் நிலவுடைமையாளர்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டும் என்ற எழுதப்படாத சட்டம் நடைமுறையில் இருந்தது. இது, நிலப்பிரபுத்துவ உற்பத்தி உறவின் ஒரு வடிவமாக, ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தை நிலமற்ற தொழிலாளர்களாகவும், ஆதிக்க சாதியினரை நிலவுடைமை வர்க்கமாகவும் நிரந்தரமாக நிலைநிறுத்தியது. இந்தக் கொடூரமான பொருளாதாரச் சுரண்டலை நியாயப்படுத்தவும், கேள்விக்கிடமின்றி ஏற்கச் செய்யவும் சமூகத் தடைகள் ஒரு கருத்தியல் கருவியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டன. 1960கள் வரை, ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் சட்டை அணிவதற்கோ, தோளில் சால்வை போடுவதற்கோ, தெருவில் செருப்பு அணிந்து நடப்பதற்கோ தடை விதிக்கப்பட்டிருந்தது. உயர் சாதியினரைக் கண்டால், தோளில் இருக்கும் சால்வையைக் கக்கத்தில் இடுக்கி, கைகட்டி, கூழைக் கும்பிடு போட்டு ஒதுங்கி நிற்க வேண்டும் என்ற விதி இருந்தது. இது போன்ற தடைகள் வெறும் அவமானங்கள் அல்ல; அவை ஒவ்வொரு நாளும், "நீ தாழ்ந்தவன், இந்தச் சுரண்டலுக்குத் தகுதியானவன்" என்பதை நினைவூட்டும் குறியீட்டு வன்முறைகளாகச் (symbolic violence) செயல்பட்டன. மேலும், பாடசாலைகள், தேநீர்க்கடைகள், பொதுப் போக்குவரத்து, பொதுக் கிணறுகள் என வாழ்வின் அனைத்துத் தளங்களிலும் தீண்டாமை அதன் உச்சபட்ச வடிவத்தில் கடைப்பிடிக்கப்பட்டது. தேநீர்க்கடைகளில் போத்தல்களில்தான் தேநீர் வழங்கப்படும்; பொதுப் பேருந்துகளில் ஆசனங்களில் அமர முடியாது; பொதுக் கிணறுகளில் தண்ணீர் அள்ள முடியாது. இவற்றுடன், பிணம் எரித்தல், உயர் சாதியினர் வீடுகளில் முற்றம் கூட்டுதல் போன்ற வேலைகளும் அவர்கள்மீது திணிக்கப்பட்டன. "நீங்கள் ஊத்தையங்கள், மூடர்கள், அறிவில்லாதவர்கள், தாழ்ந்தவர்கள்" என்ற கருத்தியல் சமூக உளவியலாகத் திணிக்கப்பட்டு, அந்த மக்களின் சுயமரியாதை சிதைக்கப்பட்டது. இவ்வாறு, சமூக ஒடுக்குமுறையானது பொருளாதாரச் சுரண்டலைத் தக்கவைக்கும் ஒரு அத்தியாவசிய உபகரணமாகச் செயல்பட்டது. இலக்கிய சாட்சியம்: நினைவழியா வடுக்கள் ஒரு ஆழமான பார்வை சிவா சின்னப்பொடியின் "நினைவழியா வடுக்கள்" என்ற தன் வரலாற்று நூல், ஒரு தனிப்பட்ட துயரத்தின் பதிவு மட்டுமல்ல; அது ஒரு சமூகத்தின் எதிர்ப்பு மற்றும் மீண்டெழுதலின் ஆவணமாகும். விடியல் பதிப்பக வெளியீடாக வந்துள்ள இந்த நூல், ஒரு இலக்கியப் பிரதியாக, வரலாற்று ஆவணமாக, மற்றும் சமூகவியல் கள ஆய்வறிக்கையாகப் பல பரிமாணங்களைக் கொண்டுள்ளது. இந்த நூல், சின்னப்பொடியின் சுய அனுபவங்களையும், அவருக்கு முந்தைய இரண்டு தலைமுறையினர் சாதிய ஒடுக்குமுறையால் அனுபவித்த துயரங்களையும் ஒரு நாட்குறிப்பைப் போலப் பதிவு செய்கிறது.2 பெண்கள் ரவிக்கை அணிவதற்கு எதிர்ப்பு, ஆலய நுழைவு மறுப்பு, கல் வீடு கட்டத் தடை போன்ற சமூக வன்முறைகள் ஆதாரங்களுடன் விவரிக்கப்பட்டுள்ளன. மேற்சட்டை அணியும் உரிமைக்காகப் போராடி, இறுதியில் தற்கொலை செய்துகொண்ட சின்னாச்சியின் கதை, சாதிய மோதலில் அநியாயமாகக் கொல்லப்பட்ட அவரது நண்பன் சந்திரன் ஆகியோரின் கதைகள், சாதியத்தின் கொடூர முகத்தை இரத்தமும் சதையுமாகப் படம்பிடித்துக் காட்டுகின்றன. எனினும், இந்த நூல் ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராகக் குரல் கொடுத்த வரலாற்று ஆளுமைகளான கந்த முருகேசனார், பொன் கந்தையா போன்றோரின் பங்களிப்பை ஆவணப்படுத்துவதன் மூலம், சின்னப்பொடி தனது சமூகத்திற்கு ஒரு எதிர்ப்பு மரபு (alegacy of resistance) இருப்பதை நிலைநாட்டுகிறார். குறிப்பாக, ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் உரிமைகளுக்காகத் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் களமாடிய பொன் கந்தையாவின் வரலாறு, அந்தச் சமூகத்தின் போராட்ட குணத்திற்குச் சான்றாக நிற்கிறது. இதன் மூலம், "நாங்கள் எப்போதும் அடிமைகளாக இருக்கவில்லை, போராளிகளாகவும் இருந்திருக்கிறோம்" என்ற செய்தியை இந்நூல் ஆணித்தரமாக முன்வைக்கிறது. இது ஒரு இரங்கற்பா அல்ல, இது ஒரு போராட்டப் பிரகடனம். நூலின் மற்றொரு தனித்துவம், அதன் நேர்மையும், சமரசமற்ற தன்மையுமாகும். ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்திலிருந்து உயர்ந்து வந்த பலர் தங்கள் அடையாளத்தை மறைத்து வாழும் சூழலில், சிவா சின்னப்பொடி தனது சமூக அடையாளத்தைத் துணிச்சலுடன் முன்னிறுத்துகிறார். மேலும், வெள்ளாள மேலாதிக்கத்தைத் தாண்டிக் கல்வியில் மேன்மை பெற்ற பிறகும், "இன்னும் இது ஓயவில்லை" என்று கூறி, புலம்பெயர்ந்த சூழலில்கூட இலைமறைகாயாகத் தொடரும் சாதியப் பாகுபாட்டின் முகங்களைத் தோலுரித்துக் காட்டுகிறார். இதுவே இந்நூலை ஒரு காலத்தின் பதிவாக மட்டுமல்லாமல், நிகழ்காலத்துடனும் எதிர்காலத்துடனும் உரையாடும் ஒரு உயிருள்ள பிரதியாக மாற்றுகிறது. மாற்றத்தின் அலைகள்: எதிர்ப்பு, அரசியல் மற்றும் விடுதலை இருபதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில், வடமராட்சியின் இறுக்கமான சாதியக் கட்டமைப்பை மூன்று முக்கிய சக்திகள் அசைத்துப் பார்த்தன. இளைஞர்களின் சுயமரியாதை எழுச்சி, இடது சாரி இயக்கங்களின் சித்தாந்தத் தாக்கம், மற்றும் தமிழ்த் தேசியப் போராட்டங்களின் கட்டமைப்பு மாற்றங்கள் ஆகிய மூன்றும் ஒன்றோடொன்று இணைந்து ஒரு சங்கிலி விளைவை ஏற்படுத்தின. 1970களில் சிவா சின்னப்பொடியின் தலைமுறையைச் சேர்ந்த இளைஞர்கள், தங்களுக்கு விதிக்கப்பட்டிருந்த அடிமைத்தனத்தின் சின்னங்களை நிராகரிக்கத் தொடங்கினர். அவர்கள் கூழைக் கும்பிடு போட மறுத்தார்கள், சட்டை மற்றும் டவுசர் அணிந்தார்கள், தேநீர்க்கடைகளில் போத்தல்களில் தேநீர் அருந்த மறுத்தார்கள். இது, ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான முதல் அகவயமான சுயமரியாதை எழுச்சியாகும். இந்த மனநிலை மாற்றம், அடுத்தகட்ட அரசியல் போராட்டங்களுக்குத் தேவையான சமூகத் தளத்தை உருவாக்கியது. இந்த இளைஞர் எழுச்சிக்கு ஒரு சித்தாந்த வடிவத்தையும், அமைப்பு ரீதியான வலிமையையும் இடது சாரி இயக்கங்கள் வழங்கின. 1965-70 காலகட்டத்தில், தேநீர்க்கடைகளில் இரட்டைக் குவளை முறை ஒழிப்பு, வல்லிபுர ஆழ்வார் ஆலயத்தில் சமத்துவ வழிபாடு போன்ற உறுதியான போராட்டங்களை அவர்கள் முன்னெடுத்தனர். இதன் மூலம், பல நூற்றாண்டுகளாக மறுக்கப்பட்ட சமூக உரிமைகள் வென்றெடுக்கப்பட்டன. "ஒடுக்கப்படுபவன் தனது ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராகப் போராடுகின்ற பொழுதுதான் ஒடுக்குபவனின் ஒடுக்குமுறையை ஒழிக்க முடியும்" என்ற அரசியல் பிரக்ஞையை அந்த மக்களிடையே இடது சாரிகள் விதைத்தனர். சமூகத் தளத்தில் இடது சாரிகள் மாற்றங்களை ஏற்படுத்தியபோதும், ஆழமாக வேரூன்றியிருந்த பொருளாதாரச் சுரண்டல் கட்டமைப்பை அவர்களால் முழுமையாகத் தகர்க்க முடியவில்லை. இந்த வெற்றிடத்தை, 1983க்குப் பிறகு வலுப்பெற்ற தமிழீழ விடுதலைப் போராட்ட இயக்கங்கள் நிரப்பின. குறிப்பாக, விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம், ஒரு நடைமுறை அரசாகச் (de facto state) செயல்பட்டதால், சட்டங்களை இயற்றும் மற்றும் அமல்படுத்தும் அதிகாரத்தைப் பெற்றிருந்தது. அந்த அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி, அவர்கள் பல நூற்றாண்டுகளாக நிலைத்திருந்த ‘'வாரம்' என்ற சுரண்டல் முறையை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தனர். மரங்களைக் குத்தகைக்கு விடும் முறை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதுடன், குத்தகைப்பணம் உற்பத்தியின் மதிப்பில் மூன்றில் ஒரு பகுதிக்குக் குறைவாக இருக்க வேண்டும் என்றும் உத்தரவிடப்பட்டது. இது ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு நேரடியான பொருளாதார விடுதலையை வழங்கியது. மேலும், தெங்கு பனம்பொருள் அபிவிருத்திச் சங்கங்களில் நடந்த ஊழல்களைத் தடுத்து, மக்களின் உழைப்பு சுரண்டப்படுவது தடுத்து நிறுத்தப்பட்டது. இவ்வாறு, சுயமரியாதை எழுச்சி, சித்தாந்தப் போராட்டம், ஆயுதமேந்திய அரசியல் அதிகாரம் என்ற மூன்று அலைகளும் ஒன்றிணைந்து, சாதியக் கட்டமைப்பின் அடித்தளத்தையே அசைத்தன. புலம்பெயர்வும் புதிய யதார்த்தமும்: ஒரு சமூகத்தின் மறுபிறவி விடுதலைப் போராட்டங்கள் மற்றும் உள்நாட்டுப் போரைத் தொடர்ந்து ஏற்பட்ட புலம்பெயர்வு, சிவா சின்னப்பொடியின் சமூகத்தில் ஒரு வியத்தகு தலைகீழ் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. இது வெறும் பொருளாதார முன்னேற்றம் மட்டுமல்ல, ஒரு முழுமையான அதிகாரப் பரவல் (decentralization of power). முன்பு நிலம், கல்வி, சமூக மரியாதையென அனைத்து அதிகாரங்களும் ஒரு குறிப்பிட்ட சாதியிடம் குவிந்திருந்த நிலையில், இன்று புலம்பெயர் பணம், உலகளாவிய கல்வி, மற்றும் தொழில்முறை நிபுணத்துவம் ஆகியவற்றின் மூலம் அதிகாரம் பரவலாக்கப்பட்டு, பழைய படிநிலை அமைப்பு சிதைக்கப்பட்டுள்ளது. 1983-84 காலகட்டத்தில் சுமார் 32 பேர் ஐரோப்பிய நாடுகளுக்குப் புலம்பெயர்ந்ததிலிருந்து இந்த மாற்றம் தொடங்கியது.3 அன்று 82 குடும்பங்களாக இருந்த அந்தச் சமூகம், இன்று இலங்கையில் 184 குடும்பங்களாகவும், புலம்பெயர் நாடுகளில் 121 குடும்பங்களாகவும் பெருகியுள்ளது.3 இந்த வளர்ச்சியின் தாக்கம் சமூகத்தின் ஒவ்வொரு அடுக்கிலும் பிரதிபலிக்கிறது. அன்று 50 ரூபாய் பணத்திற்காக உயர் சாதியினர் வீடுகளில் மணிக்கணக்கில் காத்திருந்த நிலை மாறி, இன்று அதே உயர் சாதியினர் இவர்களிடம் வட்டிக்குப் பணம் வாங்கும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. இந்த மாற்றத்தின் மிக முக்கியமான காரணி கல்வி. ஒரு காலத்தில் உயர் கல்வி கற்கவே முடியாத சூழலில், இன்று அந்தச் சமூகம் ஒரு கல்விப் புரட்சியையே நிகழ்த்தியுள்ளது. அட்டவணை 1: வல்லிபுரக்குறிச்சி சமூகத்தின் சமூகப் பொருளாதார ஒப்பீடு (1970களுக்கு முன் vs இன்று) காரணி 1970களுக்கு முன் இன்று (இலங்கை & புலம்பெயர் நாடுகள்) குடும்பங்களின் எண்ணிக்கை ~82 ~305 (184 + 121) பட்டதாரிகள் 2 153 (41 + 112) முக்கிய தொழில் சீவல் தொழில் மருத்துவம், பொறியியல், சட்டம், உயர் பதவிகள் பொருளாதார நிலை பிறரைச் சார்ந்தது, சுரண்டப்பட்டது தற்சார்பு, கடன் கொடுக்கும் நிலை சமூக அதிகாரம் மறுக்கப்பட்டது அரசியல் மற்றும் நிர்வாகப் பதவிகளில் பிரதிநிதித்துவம் இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள், ஒரு சமூகத்தின் 50 ஆண்டுகாலப் பயணத்தையும், அது அடைந்துள்ள வளர்ச்சியின் அளவையும் மறுக்க முடியாதபடி நிறுவுகின்றன. இன்று அந்தச் சமூகத்தில் 13 மருத்துவர்கள், 16 பொறியியலாளர்கள், 3 மருத்துவ விஞ்ஞானிகள், வழக்கறிஞர்கள், கல்வியாளர்கள் எனப் பல்துறை வல்லுநர்கள் உருவாகியுள்ளனர். ஒரு காலத்தில் சீவல் தொழிலை மட்டுமே நம்பியிருந்த சமூகத்தில், இன்று வெறும் 4 குடும்பங்கள் மட்டுமே அந்தத் தொழிலில் ஈடுபட்டுள்ளன. இந்த மாற்றம், ஒரு சமூகத்தின் பொருளாதார மீட்சியை மட்டுமல்ல, அதன் சுயமரியாதையின் வெற்றியையும் பறைசாற்றுகிறது. முன்பு உழைப்பைச் சுரண்டியவர்கள், இன்று இவர்களிடம் மருத்துவ சிகிச்சைக்கோ, கடனுக்கோ, அல்லது நிர்வாக உதவிக்கோ செல்ல வேண்டிய நிலை உருவாகியிருப்பது ஒரு முழுமையான அதிகாரப் புரட்சியின் வெளிப்பாடாகும். நீறுபூத்த நெருப்பு: 21ஆம் நூற்றாண்டில் சாதியின் நீட்சி பொருளாதார மற்றும் சமூகத் தளங்களில் சாதி அதன் அதிகாரத்தை இழந்துவிட்ட போதிலும், கலாச்சாரத் தளத்தில் அது நுட்பமான வடிவங்களில் நீறுபூத்த நெருப்பாக உயிர் வாழ்கிறது. சிவா சின்னப்பொடியின் அவதானிப்புகளின்படி, இன்று சாதி என்பது "கலாச்சாரத் தளத்தில் தான் உயிர் வாழ்கிறது". அதன் புற வடிவங்களான தீண்டாமை மற்றும் பொருளாதாரச் சுரண்டல் மறைந்துவிட்டாலும், அதன் அக வடிவமான 'தூய்மை' மற்றும் 'படிநிலை' என்ற கருத்தியல் இன்னும் முற்றிலுமாக அழியவில்லை. இந்த நுட்பமான நீட்சி, சமகால வாழ்வில் பல முரண்பாடுகளாக வெளிப்படுகிறது. உதாரணமாக, அயலூர் உயர்சாதி இளைஞர்கள் ஒடுக்கப்பட்ட சமூக இளைஞர்களுடன் நண்பர்களாகப் பழகுகிறார்கள்; இது பொது வெளியில் (public sphere) ஏற்பட்டுள்ள மாற்றத்தைக் காட்டுகிறது. ஆனால், அதே நண்பர்களைத் தங்கள் வீடுகளுக்கு அழைத்துச் சென்று ஒன்றாக உணவருந்த அவர்கள் தயாராக இல்லை. சொந்த ஊரில் அயலூரில் உள்ள உயர் சாதியினருடன் காதல் அல்லது திருமண உறவு கொள்வது இன்றும் சாத்தியமற்றதாகவே உள்ளது. அதே சமயம், பிற ஊர்களைச் சேர்ந்தவர்களுடன் கலப்புத் திருமணங்கள் நடைபெறுகின்றன. கோவில்கள் அதிகாரபூர்வமாகத் திறந்துவிடப்படவில்லை என்றாலும், இளைஞர்கள் சர்வசாதாரணமாகச் சென்று வருவதை யாரும் தடுப்பதில்லை. இந்த நிகழ்வுகள், சாதி அதன் இருப்பை நவீன சமூகச் சூழலுக்கு ஏற்ப மாற்றியமைத்துக் கொள்வதைக் காட்டுகின்றன. குறிப்பாக, அகமண முறை (endogamy) மற்றும் உணவுப் பரிமாற்றம் (commensality) தொடர்பான விதிகள் கடைப்பிடிக்கப்படும் தனிப்பட்ட, குடும்ப வெளியில் (private sphere) சாதியத் தூய்மை தொடர்பான விதிகள் இன்றும் செல்வாக்கு செலுத்துகின்றன. இந்தப் புதிய சவாலை எதிர்கொள்ள, புதிய தலைமுறை ஒரு முக்கியமான உத்தியைக் கையாள்கிறது. கிராமசேவகராகப் பணியாற்றும் சின்னப்பொடியின் பெறாமகள், "நான் என்னைச் சாதி ரீதியாக அடையாளப்படுத்தவில்லை. கல்வி ரீதியாகவே அடையாளப்படுத்துகிறேன். நான் ஒரு இரட்டைப் பட்டதாரி, சட்டம் படித்தவள்" என்று கூறுவது இதன் சிறந்த உதாரணம். பிறப்பால் திணிக்கப்பட்ட சாதிய அடையாளத்தை (ascribed identity) நிராகரித்து, கல்வி மற்றும் தொழில்முறை போன்ற சுயமாக ஈட்டிய அடையாளங்களை (achieved identity) முன்னிறுத்துவதன் மூலம், சாதியின் பிடியிலிருந்து விடுபட அடுத்த தலைமுறை முயல்கிறது. சிவா சின்னப்பொடி, ஈழத் தமிழ்ச் சமூகத்தின் மனசாட்சிக் குரல்களில் ஒருவராக, அதன் அக முரண்பாடுகளைத் துணிச்சலுடன் பதிவு செய்ததன் மூலம் வரலாற்றில் நிலைத்து நிற்கிறார். அவரது "நினைவழியா வடுக்கள்" ஒரு தனிமனிதனின் கதை மட்டுமல்ல, அது ஒரு சமூகத்தின் அரை நூற்றாண்டு காலப் போராட்டத்தின், வீழ்ச்சியின், மற்றும் மீண்டெழுதலின் காவியமாகும். கல்வி, பொருளாதார வலுவூட்டல், மற்றும் ஓயாத போராட்ட குணம் ஆகியவற்றின் மூலம் மிகக் கொடிய சமூக ஒடுக்குமுறையையும் வெல்ல முடியும் என்பதற்கு அவரது வாழ்வும், அவரது சமூகத்தின் பயணமும் ஒரு வாழும் உதாரணமாகத் திகழ்கிறது. அவர் வழங்கும் மிக முக்கியமான செய்தி, அடையாளத்தை மறைப்பதில் விடுதலை இல்லை, மாறாக அதை ஏற்றுக்கொண்டு அதன் மீதான களங்கத்தைத் துடைப்பதில்தான் உண்மையான விடுதலை இருக்கிறது என்பதுதான்.2 வெற்றி பெற்ற பிறகும் தனது சமூக அடையாளத்தை அவர் முன்னிறுத்துவது, ஒடுக்கப்பட்ட சமூகங்களுக்கு ஒரு சுயமரியாதைப் பாடமாகும். இறுதியாக, "லண்டனிலும் பாரிசிலும் இருந்து கொண்டு பூதக்கண்ணாடி வைத்துத் தேடிக்கொண்டிருப்பவர்கள் எமது ஊருக்கு நேரடியாகச் சென்று கள ஆய்வு செய்யலாம்" என்ற அவரது அறைகூவல், புலம்பெயர் அறிவுஜீவிகளுக்கும், கள யதார்த்தத்திற்கும் இடையிலான இடைவெளியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. சமூக மாற்றத்தை வெளியிலிருந்து தத்துவார்த்தமாக விவாதிப்பதை விட, உள்ளிருந்து அனுபவப்பூர்வமாகப் புரிந்துகொள்வதன் அவசியத்தை இது வலியுறுத்துகிறது. இந்த நேர்மையும், உண்மையின் மீதான பற்றும், சமரசமற்ற போராட்ட குணமுமே சிவா சின்னப்பொடியின் நீடித்த மரபாக நிலைக்கும்.നിലനിന്നിരുന്ന 'வாரம்' என்ற சுரண்டல் முறையை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தனர். மரங்களைக் குத்தகைக்கு விடும் முறை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதுடன், குத்தகைப்பணம் உற்பத்தியின் மதிப்பில் மூன்றில் ஒரு பகுதிக்குக் குறைவாக இருக்க வேண்டும் என்றும் உத்தரவிடப்பட்டது. இது ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு நேரடியான பொருளாதார விடுதலையை வழங்கியது. மேலும், தெங்கு பனம்பொருள் அபிவிருத்திச் சங்கங்களில் நடந்த ஊழல்களைத் தடுத்து, மக்களின் உழைப்பு சுரண்டப்படுவது தடுத்து நிறுத்தப்பட்டது. இவ்வாறு, சுயமரியாதை எழுச்சி, சித்தாந்தப் போராட்டம், ஆயுதமேந்திய அரசியல் அதிகாரம் என்ற மூன்று அலைகளும் ஒன்றிணைந்து, சாதியக் கட்டமைப்பின் அடித்தளத்தையே அசைத்தன. புலம்பெயர்வும் புதிய யதார்த்தமும்: ஒரு சமூகத்தின் மறுபிறவி விடுதலைப் போராட்டங்கள் மற்றும் உள்நாட்டுப் போரைத் தொடர்ந்து ஏற்பட்ட புலம்பெயர்வு, சிவா சின்னப்பொடியின் சமூகத்தில் ஒரு வியத்தகு தலைகீழ் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. இது வெறும் பொருளாதார முன்னேற்றம் மட்டுமல்ல, ஒரு முழுமையான அதிகாரப் பரவல் (decentralization of power). முன்பு நிலம், கல்வி, சமூக மரியாதையென அனைத்து அதிகாரங்களும் ஒரு குறிப்பிட்ட சாதியிடம் குவிந்திருந்த நிலையில், இன்று புலம்பெயர் பணம், உலகளாவிய கல்வி, மற்றும் தொழில்முறை நிபுணத்துவம் ஆகியவற்றின் மூலம் அதிகாரம் பரவலாக்கப்பட்டு, பழைய படிநிலை அமைப்பு சிதைக்கப்பட்டுள்ளது. 1983-84 காலகட்டத்தில் சுமார் 32 பேர் ஐரோப்பிய நாடுகளுக்குப் புலம்பெயர்ந்ததிலிருந்து இந்த மாற்றம் தொடங்கியது. அன்று 82 குடும்பங்களாக இருந்த அந்தச் சமூகம், இன்று இலங்கையில் 184 குடும்பங்களாகவும், புலம்பெயர் நாடுகளில் 121 குடும்பங்களாகவும் பெருகியுள்ளது. இந்த வளர்ச்சியின் தாக்கம் சமூகத்தின் ஒவ்வொரு அடுக்கிலும் பிரதிபலிக்கிறது. அன்று 50 ரூபாய் பணத்திற்காக உயர் சாதியினர் வீடுகளில் மணிக்கணக்கில் காத்திருந்த நிலை மாறி, இன்று அதே உயர் சாதியினர் இவர்களிடம் வட்டிக்குப் பணம் வாங்கும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. இந்த மாற்றத்தின் மிக முக்கியமான காரணி கல்வி. ஒரு காலத்தில் உயர் கல்வி கற்கவே முடியாத சூழலில், இன்று அந்தச் சமூகம் ஒரு கல்விப் புரட்சியையே நிகழ்த்தியுள்ளது. அட்டவணை 1: வல்லிபுரக்குறிச்சி சமூகத்தின் சமூகப் பொருளாதார ஒப்பீடு (1970களுக்கு முன் vs இன்று) காரணி 1970களுக்கு முன் இன்று (இலங்கை & புலம்பெயர் நாடுகள்) குடும்பங்களின் எண்ணிக்கை ~82 ~305 (184 + 121) பட்டதாரிகள் 2 153 (41 + 112) முக்கிய தொழில் சீவல் தொழில் மருத்துவம், பொறியியல், சட்டம், உயர் பதவிகள் பொருளாதார நிலை பிறரைச் சார்ந்தது, சுரண்டப்பட்டது தற்சார்பு, கடன் கொடுக்கும் நிலை சமூக அதிகாரம் மறுக்கப்பட்டது அரசியல் மற்றும் நிர்வாகப் பதவிகளில் பிரதிநிதித்துவம் இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள், ஒரு சமூகத்தின் 50 ஆண்டுகாலப் பயணத்தையும், அது அடைந்துள்ள வளர்ச்சியின் அளவையும் மறுக்க முடியாதபடி நிறுவுகின்றன. இன்று அந்தச் சமூகத்தில் 13 மருத்துவர்கள், 16 பொறியியலாளர்கள், 3 மருத்துவ விஞ்ஞானிகள், வழக்கறிஞர்கள், கல்வியாளர்கள் எனப் பல்துறை வல்லுநர்கள் உருவாகியுள்ளனர். ஒரு காலத்தில் சீவல் தொழிலை மட்டுமே நம்பியிருந்த சமூகத்தில், இன்று வெறும் 4 குடும்பங்கள் மட்டுமே அந்தத் தொழிலில் ஈடுபட்டுள்ளன. இந்த மாற்றம், ஒரு சமூகத்தின் பொருளாதார மீட்சியை மட்டுமல்ல, அதன் சுயமரியாதையின் வெற்றியையும் பறைசாற்றுகிறது. முன்பு உழைப்பைச் சுரண்டியவர்கள், இன்று இவர்களிடம் மருத்துவ சிகிச்சைக்கோ, கடனுக்கோ, அல்லது நிர்வாக உதவிக்கோ செல்ல வேண்டிய நிலை உருவாகியிருப்பது ஒரு முழுமையான அதிகாரப் புரட்சியின் வெளிப்பாடாகும். நீறுபூத்த நெருப்பு: 21ஆம் நூற்றாண்டில் சாதியின் நீட்சி பொருளாதார மற்றும் சமூகத் தளங்களில் சாதி அதன் அதிகாரத்தை இழந்துவிட்ட போதிலும், கலாச்சாரத் தளத்தில் அது நுட்பமான வடிவங்களில் நீறுபூத்த நெருப்பாக உயிர் வாழ்கிறது. சிவா சின்னப்பொடியின் அவதானிப்புகளின்படி, இன்று சாதி என்பது "கலாச்சாரத் தளத்தில் தான் உயிர் வாழ்கிறது". அதன் புற வடிவங்களான தீண்டாமை மற்றும் பொருளாதாரச் சுரண்டல் மறைந்துவிட்டாலும், அதன் அக வடிவமான 'தூய்மை' மற்றும் 'படிநிலை' என்ற கருத்தியல் இன்னும் முற்றிலுமாக அழியவில்லை. இந்த நுட்பமான நீட்சி, சமகால வாழ்வில் பல முரண்பாடுகளாக வெளிப்படுகிறது. உதாரணமாக, அயலூர் உயர்சாதி இளைஞர்கள் ஒடுக்கப்பட்ட சமூக இளைஞர்களுடன் நண்பர்களாகப் பழகுகிறார்கள்; இது பொது வெளியில் (public sphere) ஏற்பட்டுள்ள மாற்றத்தைக் காட்டுகிறது. ஆனால், அதே நண்பர்களைத் தங்கள் வீடுகளுக்கு அழைத்துச் சென்று ஒன்றாக உணவருந்த அவர்கள் தயாராக இல்லை. சொந்த ஊரில் அயலூரில் உள்ள உயர் சாதியினருடன் காதல் அல்லது திருமண உறவு கொள்வது இன்றும் சாத்தியமற்றதாகவே உள்ளது. அதே சமயம், பிற ஊர்களைச் சேர்ந்தவர்களுடன் கலப்புத் திருமணங்கள் நடைபெறுகின்றன. கோவில்கள் அதிகாரபூர்வமாகத் திறந்துவிடப்படவில்லை என்றாலும், இளைஞர்கள் சர்வசாதாரணமாகச் சென்று வருவதை யாரும் தடுப்பதில்லை. இந்த நிகழ்வுகள், சாதி அதன் இருப்பை நவீன சமூகச் சூழலுக்கு ஏற்ப மாற்றியமைத்துக் கொள்வதைக் காட்டுகின்றன. குறிப்பாக, அகமண முறை (endogamy) மற்றும் உணவுப் பரிமாற்றம் (commensality) தொடர்பான விதிகள் கடைப்பிடிக்கப்படும் தனிப்பட்ட, குடும்ப வெளியில் (private sphere) சாதியத் தூய்மை தொடர்பான விதிகள் இன்றும் செல்வாக்கு செலுத்துகின்றன. இந்தப் புதிய சவாலை எதிர்கொள்ள, புதிய தலைமுறை ஒரு முக்கியமான உத்தியைக் கையாள்கிறது. கிராமசேவகராகப் பணியாற்றும் சின்னப்பொடியின் பெறாமகள், "நான் என்னைச் சாதி ரீதியாக அடையாளப்படுத்தவில்லை. கல்வி ரீதியாகவே அடையாளப்படுத்துகிறேன். நான் ஒரு இரட்டைப் பட்டதாரி, சட்டம் படித்தவள்" என்று கூறுவது இதன் சிறந்த உதாரணம்.பிறப்பால் திணிக்கப்பட்ட சாதிய அடையாளத்தை (ascribed identity) நிராகரித்து, கல்வி மற்றும் தொழில்முறை போன்ற சுயமாக ஈட்டிய அடையாளங்களை (achieved identity) முன்னிறுத்துவதன் மூலம், சாதியின் பிடியிலிருந்து விடுபட அடுத்த தலைமுறை முயல்கிறது. சிவா சின்னப்பொடி, ஈழத் தமிழ்ச் சமூகத்தின் மனசாட்சிக் குரல்களில் ஒருவராக, அதன் அக முரண்பாடுகளைத் துணிச்சலுடன் பதிவு செய்ததன் மூலம் வரலாற்றில் நிலைத்து நிற்கிறார். அவரது "நினைவழியா வடுக்கள்" ஒரு தனிமனிதனின் கதை மட்டுமல்ல, அது ஒரு சமூகத்தின் அரை நூற்றாண்டு காலப் போராட்டத்தின், வீழ்ச்சியின், மற்றும் மீண்டெழுதலின் காவியமாகும். கல்வி, பொருளாதார வலுவூட்டல், மற்றும் ஓயாத போராட்ட குணம் ஆகியவற்றின் மூலம் மிகக் கொடிய சமூக ஒடுக்குமுறையையும் வெல்ல முடியும் என்பதற்கு அவரது வாழ்வும், அவரது சமூகத்தின் பயணமும் ஒரு வாழும் உதாரணமாகத் திகழ்கிறது. அவர் வழங்கும் மிக முக்கியமான செய்தி, அடையாளத்தை மறைப்பதில் விடுதலை இல்லை, மாறாக அதை ஏற்றுக்கொண்டு அதன் மீதான களங்கத்தைத் துடைப்பதில்தான் உண்மையான விடுதலை இருக்கிறது என்பதுதான். வெற்றி பெற்ற பிறகும் தனது சமூக அடையாளத்தை அவர் முன்னிறுத்துவது, ஒடுக்கப்பட்ட சமூகங்களுக்கு ஒரு சுயமரியாதைப் பாடமாகும். இறுதியாக, "லண்டனிலும் பாரிசிலும் இருந்து கொண்டு ‘சாதி இன்னமும் அதே பழைய ஒடுக்குமுறை வடிவத்துடன் தொடர்கிறது’என்று நிரூபிப்பதற்காகப் பூதக்கண்ணாடி வைத்துத் தேடிக்கொண்டிருப்பவர்கள் எமது ஊருக்கு நேரடியாகச் சென்று கள ஆய்வு செய்யலாம்" என்ற அவரது அறைகூவல், புலம்பெயர் அறிவுஜீவிகளுக்கும், கள யதார்த்தத்திற்கும் இடையிலான இடைவெளியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. சமூக மாற்றத்தை வெளியிலிருந்து தத்துவார்த்தமாக விவாதிப்பதை விட, உள்ளிருந்து அனுபவப்பூர்வமாகப் புரிந்துகொள்வதன் அவசியத்தை இது வலியுறுத்துகிறது. இந்த நேர்மையும், உண்மையின் மீதான பற்றும், சமரசமற்ற போராட்ட குணமுமே சிவா சின்னப்பொடியின் நீடித்த மரபாக நிலைக்கும்.

“புலி” நீக்க அரசியலும் அதன் பின்புலமும் | சிவா சின்னப்பொடி | Siva Sinnap...

ஸ்ரீலங்கா அரசுத் தலைவர் தேர்தலில் தமிழ் மக்கள் முன் உள்ள தெரிவு என்ன?

Trinco

இதற்குப் பின்னால் இருப்பது யார்?

தமிழீழ விடுதலைப்புலிகளுக்கு அதிகளவுக்குத் தீங்கு செய்த ஒரு அமைப்பு என்றால் அது ஈபிஆர்எல்எப் தான்.இந்திய இராணுவ காலகட்டத்தில் இந்த அமைப்பு செய்த ஈவிரக்கமற்ற படுகொலைகள் காட்டிக் கொடுப்புக்கள் எண்ணில் அடங்காதவை. இவை ஈபிஆர்எல்எப் கடைப்பிடிப்பதாக ஆரம்பத்தில் சொல்லிக்கொண்ட பொதுவுடைமை கொள்கைக்கு முற்றிலும் விரோதமானது.இவற்றை சுரேஸ் பிரேமச்சந்திரன் தலைமையில் இயங்கிய மண்டையன் குழு தான் செய்தது என்று சில ஈபிஆர்எல்எப் பெரிசுகள் கூறிவிட்டுத் தப்பிக்கப்பார்க்கிறார்கள்.
விடுதலைப்புலிகள் இயக்கம் இவற்றை எல்லாம் புறம் தள்ளிவிட்டுதான் சுரேஸ் பிரேமச்சந்திரன் தலைமையினான ஈபிஆர்எல்எப் இயக்கத்தை தமிழ்த்தேசிய கூட்டமைப்பில் இணைக்க ஒத்துக்கொண்டார்கள்.
இப்போது தாங்கள் செய்த படுகொலைகளை,ஆட்கடத்தல்களை காட்டிக்கொடுப்புக்களை வசதியாக மறைத்துவிட்டு விடுதலைப்புலிகளின் தவறுகளை உயர்த்திப் பிடிக்க வேண்டிய தேவை ஏன் ஏற்பட்டது.இதற்குப் பின்னால் இருப்பது யார்?முதலில் நீங்கள் உங்களை சுயவிமர்சனம் செய்துகொண்டல்லவா மற்றவர்களை விமர்சிக்க வேண்டும்.அது தானே புரட்சிகர அரசியல்.
ஈபிஆர்எல் உறுப்ப்pனர்களுக்கும் விடுதலைப்புலிகள் உறுப்பினர்கள் பலருக்கும் தெரியாத உண்மை ஒன்று இருக்கிறது. தமிழீழ தேசியத்தலைவருக்கும்  ஈபிஆர்எல் தலைவர் பத்மநாபாவுக்கும் இடையில் 1984 வரை நல்ல புரிதல் இருந்தது.நபா அந்தக் காலத்தில் இந்திய நக்சல்பாரிகள் எனப்படும் புரட்சிகர இயக்கங்களுடன் தொடர்பில் இருந்தார்.இந்திய அதிகார வர்க்கத்துக்கு எதிரானவராக இருந்தார்.அவரை இந்திய அதிகர வர்க்கத்தின் வலையில் விழுத்தி இயக்க மோதல்களுக்குள் சிக்க வைத்தது பெருமாள்.நான் 1985ல் கும்பகோணத்தில் நாபாவை சந்தித்த போது இதை அவரிடமே கேட்டேன். 'தன்னுடைய விருப்புகள் வேறு.அமைப்பின் தலைவர் என்ற வகையின் அதன் முடிவுக்குத் தான் கட்டுப்பட்டுள்ளேன்' என்றார்.
1984 ல் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் தனது நட்பின் அடையாளமாக நபாவுக்கு நினைவுப் பரிசு ஒன்றை வழங்கியிருந்தார் . இந்த நினைவுப் பரிசு பாண்டிபஜாரில் வாங்கப்பட்டது.அதை நாபா ஒரு பொக்கிசமாக கருதி தனது பெட்டியில் பாதுகாத்து வைத்திருந்தார். இது முன்னணி ஈபிஆர்எல்எப் உறுப்பினர்களுக்குத் தெரியும்.இன்று அதைச் சொல்ல மாட்டார்கள்.

.இறைமை என்பது

ஒரு அதிகார மையத்தில் இருந்து இன்னொரு அதிகார மையத்துக்கு அதிகாரம் கை மாறவதற்குப் பெயர் சுதந்திரமல்ல.இறைமை என்பது கடவுளால் படைக்கப்பட்டதுமல்ல வானத்தில் இருந்து குதித்து வந்ததுமல்ல.ஒவ்வொரு தனிமனிதனதும் அவனால் உருவாக்கப்பட்ட சமூக அமைப்பினதும் ,நிலம், மொழி, பண்பாடு மற்றும் கலாச்சாரம் முதலானவற்றை உள்ளடக்கிய வாழ்வியல் இயங்கு தளத்தின் தொடர்ச்சியான நீண்ட நெடிய வரலாற்றில் இருந்து தோற்றம் பெற்றதே இறைமையாகும்..அந்த இறைமை என்பது மக்களுக்கானது..
அந்த இறமையை கையகப்படுத்தும் கைமாற்றும் உரிமை காலணித்துவவாதிகளுக்கோ. உள்ளுர் அதிகார வர்க்கத்துக்கோ கிடையாது.
அந்த வகையில் இலங்கைத்தீவில் வாழ்ந்த தழிழீழ மக்களுடைய இறைமையை சட்டவிரோமாக கைப் பற்றி அதை சட்டவிரேதமாக இன்னொரு அதிகாரவர்கத்துக்கு கைமாற்றம் செய்த நிகழ்வை எமது சுதந்திர தினமாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. என்னைப் பொறுத்தவரை அதைத சுதந்திரம் என்று நினைப்பவர்கள் நவீன அடிமைகளாயாகும்.இவர்கள் ஒரு எசமானால் வளாக்கப்பட்ட நாய், இன்னொரு எசமானிடம் ஒப்படைக்கப்பட நிலைக்கு சமமானவர்கள்.அந்த எசமானர்கள் வீசிஎறியும் எலும்புத்துண்டுக்கு வாலாட்டிக்கொண்டிருப்பது தான் இவர்களது சுதந்திரம் பற்றிய புரிதலாகும்..

அந்தநாள் நினைவுகளுடன்......!

அந்தநாள் நினைவுகளுடன்......!

(இது கதையல்ல வரலாறு.இவை பதிவுக்கு உள்ளாக்கப்படவேண்டும் )

எனது தோழி ஒருத்தியை எதிர்பாராமல் சந்திக்க நேர்ந்தது,என்னை கண்டவள் ஓடிவந்து கட்டி அணைத்தாள்,

எப்படி இருக்கிறாய் என்றவள் அழத்தொடங்கினாள்,.அவள் இராணுவத்தில் சரணடைந்ததுகூட எனக்குத் தெரியாது.2008 ஆண்டு 9ஆம் மாதம் அளவில் அவளை இறுதியாக சந்தித்திருந்தேன்,அவள் உயிரோடு இருக்கிறாளா இல்லையா..?என்பதுகூட தெரியாமல் இருந்தேன்,

ஆனால் எங்கிருந்தாலும் அவள் நலமோடு இருக்கவேண்டும் என்று நினைப்பேன், பத்து வருடங்களின்பின் அவளை பார்க்கிறேன்,பிரிந்தவர்கள் ஒன்று சேர்ந்தால் சொல்லவா வேண்டும்..?அவளும் எப்போதும் என்னை நினைப்பாளாம் என்றுகூறி கலங்கினாள்,

எனக்கும் கவலையாக இருந்தது,நமக்கான நட்பு போர்க்களத்திலே அல்லவா உருவானது...? ஒவ்வொரு நொடியும் மரணத்தின் தறுவாயில் நின்று நாம் வாழ்ந்த காலங்களும் நேசங்களும்அவை.

இருவரும் சகஜநிலைக்கு திரும்பினோம்.எமது களசூழலில் நடந்த ஒரு சம்பவத்தை இருவரும் நினைவுபடுத்திக்கொண்டோம்.

ஆம் முகமாலை பகுதியில் 2006 ஆண்டு 8மாதம் 14 ஆம் திகதி சமாதான காலத்தின்பின் இராணுவத்தினருக்கும் எமக்கும் யுத்தம் மூண்டது,பல காவலரண்களில் நாம் நின்றிருந்தாலும் முகமாலை சண்டைலைன்பல சுவாரசிய சம்பவங்கள் தந்த இடம் என்றே சொல்லலாம்.அங்கு நடந்த சம்பவத்தையே நினைவுபடுத்திக்கொண்டோம்...

ஒரு காவலரனில் மூவர் நிற்போம்,இன்ப துன்பங்கள் எல்லாவற்றையும் சரிசமமாக பகிர்ந்து மகிழ்வோம்,..என்னோடு கானகி,பாவரசி இருவரும் இருந்தார்கள்,இதில் கானகியின் குழப்படித் தனங்கள் சொல்லித்தீராதென்றே சொல்லலாம்.நன்றாக பயிற்சிகள் செய்வாள்,அதேபோல் கடமையை சரியாக செய்பவள்,ஆனால் அந்தளவுக்கு குழப்படி செய்வாள்.அவளால் தண்டனைகளுக்கு நமக்கு எப்போதும் குறைவிருக்காது,

இந்திய இராணுவத்தை இங்கிருந்து வெளியேறக்கோரி உண்ணா நோன்பிருந்து தாய்மண்ணிற்காக உயிர்நீத்த அன்னை பூபதி அம்மாவின் நினைவுநாள் வந்தது,வழமைபோன்று அவர் உயிர் நீத்த அன்று எமக்கு காலை உணவு வருவதில்லை,

அதனால் பசிதாங்க முடியாமல் இருப்போர் மற்றைய காவலரன்காறர்களிற்கு தெரியாமல் முதல்நாள் இரவு வரும் உணவினை எடுத்துவைத்து மறுநாள் காலையில் சாப்பிடுவோம்,தெரிந்தால் நக்கலடிப்பார்கள்.அதனால் ஒழித்துவைத்து சாப்பிடுவோம்.அன்று இரவு உணவு எடுத்துவைக்க மறந்து விட்டோம்,மறுநாள் காலை சாப்பாட்டு நேரம் கடந்த பிறகே காலை உணவு வரமாட்டுது என்று தெரிந்தது,

பாவரசி பசி இருக்கமாட்டாள்,அன்றைக்கென்று அரகோரபசி எடுத்தது.சாப்பாடு இல்லாவிட்டால் கூடபசிப்பது வழமைதானே.என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்துவிட்டு நானும் பாவரசியும் கானகியை லைனில் (காவலரனில்)விட்டிட்டு வெளிக்கிட்டோம்.

எங்கே போவது..?எங்கயாவது தேங்காய் மாங்காய் பார்த்து புறப்பட்டோம்.முகமாலை பகுதி தேங்காய்க்கு பஞ்சமில்லாத ஏரியா,ஆனால் எங்கட பிள்ளைகள் நின்றா சொல்லவா வேண்டும்..?பொச்சுமட்டை மட்டும் குவியலா கிடக்கும்,

சரி முன்பக்கம் போவம் என்றுபோனோம் சிறிது தூரத்தில் ஒரு மாமமரத்தில் நான்கைந்து மாங்காய்கள் இருப்பது தெரிந்தது,இருவரும் மாமரத்தில் ஏறிவிட்டோம்,

அக்கா உங்களுக்கு கண்தெரியிறேலயே.உங்களை யார் இதில ஏறச்சொன்னது..? என்று மாமரத்தில் இருந்து ஒரு குரல் வந்தது.அப்போதுதான் பார்த்தோம்.மேலே போராளி ஒருத்தன் வரிஉடையோட இராணுவத்தின் தொலைதூர நகர்வுகளை கண்காணிக்க(op) நிற்பதை.

அக்காக்கள் உங்களை யார் காவலரனை விட்டிட்டு முன்னுக்கு வரச்சொன்னது.நீங்கள் மரக்கொப்புகளை ஆட்ட ஆமி சினைப்பண்ண போறான்,அநியாயமா நான் சாகபோறன்,உங்களுக்கு அண்ணயிட்ட சொல்லிகுடுக்கிறன் பாருங்கோ என்று முழங்கினான்,

அடக்கடவுளே இது என்ன கொடுமையாகிடக்கு பசியில மாங்காய் ஆயவர இவன்ர புராணத்த தாங்க முடியாம இருக்கு,அதோட தன்ர பகுதி பொறுபாளருக்கு சொல்லபோறன் என்றுவேற சொல்றானே,இவன் தன்ர பகுதி பொறுப்பாளருக்கு சொன்னால் நம்ம பகுதி பொறுப்பாளர் கடும்விசுவாசிவேற அவள் கட்டாயம் நெருப்பெடுப்பாளே,

அவளுக்கு விடயம் தெரிஞ்சா கதை கந்தல்தான் என்று நினைத்துவிட்டு அவனுக்கு சொன்னன் அண்ண கொஞ்சம் பேசாம நிற்கிறீங்களே.சும்மா கத்திக்கொண்டு நிற்காம, மாங்காயை ஆஞ்சிட்டு இறங்குறம்,எங்கட பகுதி பொறுபாளருக்கு தெரியோனும் பிறகு தெரியும் உமக்கு எங்களபற்றி,தகடு(போட்டுக்கொடுக்க) வைக்கவென்றே இருங்கோ என்று வெருட்டினம்,வெருட்டினா விட்டிடுவான் என்று ஒரு நப்பாசையில்,

பாவிபயல் செத்த பாம்பை முழுவேகமா அடிச்சபோலகத்திக்கொண்டு நின்றான்,மனச்சாட்சி இல்லையோ என்றுவேற கேட்கிறானே,பாவரசி சொன்னால் ஆரபி இவன் கட்டாயம் நம்மள எங்கட பொறுபாளரிட்ட போட்டுக்கொடுக்காம விடமாட்டான்போல சரி இறங்கு போவம் என்றால்.இருவரும் மாமரத்தால் இறங்கி ஆய்ந்த நாலு மாங்காயையும் கொண்டு வந்திட்டம்.

காவலரன் வந்து கானகிக்கு விடயத்தை சொல்லிவிட்டு மாங்காயை கல்லில் குற்றி சாப்பிட்டோம்.எதுக்கும் மனசில ஒரு பயம் நம்ம மாட்டிவிடுறானோ தெரியாதென்று,அதேபோல சிறிது நேரத்தில் தொலைத்தொடர்பு கருவி ஒலித்தது.

ஓடிச்சென்று வோக்கியை கையில் எடுத்தேன்,T4 லைனில 16 ஆவது பொயிசனா(காவலரனா) என்று கேட்டார்கள்,ஆம் என்றேன்,

தடியன் நம்மள போட்டுக்கொடுதிட்டான் என்று விளங்கியது,மூவரும் உடுப்பு வாக்குகளோட வேற ஆணி ஒன்று உங்கள் காவலரனுக்கு வருவார்கள் நீங்கள் மூவரும் பின்னுக்கு மெயினுக்கு வாங்கோ என்றது அந்த குரல்,

இனி என்ன போனா கிச்சினில சமையல்தானே.சிறிது நேரத்தில் மூவர் வர நாம் பணிஸ்மன்ல(தண்டனையில்)கிச்சினுக்கு சமைக்கதான் போறம் என்று நினைச்சுபோனம்,

மெயினுக்கு போனதும் பொறுப்பாளர் அம்மாடியோவ் 60 மல்ரிசெல்லும் ஒன்றாக போனபோள கத்தினாள்,உங்களுக்கு சாப்பாடுதானே முக்கியம் ,கடமையில அக்கறை இல்லை என்று தொடங்கினாள்,இனி என்ன செய்வது நம்மிலயும் பிழைதானே,ஆனால் நம்மள போட்டுக்கொடுத்த தடியனை அவன்ர பொறுப்பாளரிட்ட போட்டுக்கொடுக்கணும் என்று ஒரு சபதம் எடுத்தம்.

பத்துநாள் கிச்சின்ல தண்டனையாக நின்றம்,வாறபோறாவளேவேற மாங்காய் இருக்கா மாங்காய் இருக்கா என்று நக்கலடிச்சு உயிர எடுத்திட்டாளே,

தண்டனை முடிய பழைய பொய்சனுக்கு வந்து நமக்கு தண்டன் வாங்கித்தந்த தடியன்ர பெயரை அறிய எவளவு பாடுபட்டம்.சாப்பாட்டுக்கு வந்த கடலையை காயவச்சு தலைக்கு வைக்கிற எண்ணையைவிட்ட ஆமியின்ர சாப்பாட்டு பெட்டிக்க போட்டு பொரிச்சுப்போட்டு சொப்பினில போட்டுக்கொண்டுபோக அன்றைக்கு காவலரனில நம்மட எதிரி தடியனே நின்றான்.கடலையை கொடுக்கேல திருப்பிகொண்டுவந்து வச்சிட்டம்,

மீண்டும் இரண்டு மணித்தியாலம் கழிச்சுபோனம் ஆள் இல்ல,அதனால மற்ற இருவருக்கும் கொடுத்து நட்புறவோடு கதைச்சிட்டு வந்திட்டம்,தடியன்ர பெயர் மலரவன் என்று அறிஞ்சிட்டம்,

கொஞ்சநாள் பேசாமல் இருந்தோம்,ஆனால் சமையல் செய்ய உதவி செய்யும்போது பெரிய டாசர்(பானைகள்)கைகாலில் சுட்டு காயங்கள் இருந்தது,தண்டனை பெற்றதை மறக்கவும் முடியாம இருந்தது,

நாம் பொதுவான கிணறு ஒன்றில்தான் குளிக்கபோவோம்,காலையில் பெண்களும் மாலையில் ஆண்களும் குளிப்போம்,

நாம் காலையில் கிணற்றடிபோனபோது குப்பி(நஞ்சுமாலை) அடையாள தகடு இரண்டும் தடியில் கொழுவியபடி இருந்தது,குளிக்கும்போது கழற்றி வைத்துவிட்டு எடுக்க மறந்துபோய்விட்டார்கள். நாம் அதை எடுத்துவந்து வோக்கி எடுத்து தகட்டு இலங்கத்தை சொல்லிக் கேட்டோம்,

மலரவனின் தகட்டு இலக்கம் என்று கூறினார்கள்,வேறு யாருடையதாக இருந்தாலும் கொடுத்திருப்போம்,பிறகென்ன நம்மள மாட்டிவிட்ட எதிரியின்ர தகடு.குப்பி ஆச்சே விடுவோமா.?அதற்கிடையில் மலரவன் இன்னொருவனை தூதனுப்பியிருந்தான்,தனது குப்பி தகட்டை எடுத்தால் தரும்படி,அவர் துணிஞ்சு வரமாட்டார்,எங்கள மாட்டிவிட்டவர் எப்படி துணிஞ்சுவருவார்..?

அதோட அவனுக்கும் தெரியும் இவளுகள் தராளுகள் என்று, வாய்காற கூட்டம் மச்சான்,போனால் அவமானப்படனுமே தவிர,கடைசி வந்தாலும் இவளே தராலே,எதுக்கும் நீ போய் கேட்டுபார் மச்சான், தந்தால் வாங்கிவா அவளே கூடகதைச்சா விட்டிட்டுவா என்று தானாம் அனுபினவன்,

உங்கட அண்ணயிட்ட எவளவு இறங்கிபோனம் கேட்டவரே,எங்கள மாட்டிவிட்டவர்தானே..?பிறகென்ன தகடு,குப்பி தரேலாதாம் என்று போய் சொல்லும் என்று வந்தவனிடம் சொல்லிவிட்டோம்,

நானும் கானகியும் பேசாமல் விட்டாலும் பாவரசி மலரவனை மன்னிக்க தயார் இல்லை,

பிறகென்ன நம்மட பகுதி பொறுப்பாளருக்கு அறிவிச்சு.ஒப்படைத்தோம்,குப்பி தொலைத்தால் தண்டனையாக ஒரு மாதகிச்சின் செய்யவேண்டும்....

அவற்றையெல்லாம் இன்று நினைத்தால் சிரிப்பாகவும் கவலையாக உள்ளது.இன்று நினைக்கும்போது மலரவனிற்கு தண்டனை பெற்றுக்கொடுத்திருக்கக்கூடாது என்று தோன்றும்,ஆனால் அன்றைய காலங்கள் எமக்கு எல்லாமே ஜாலியா இருக்கும்.தண்டனைகளும் பெரிதாக தெரியாது,

அன்று போரில் பாவரசி மாவீரராகிவிட்டாள்,மலரவனும் அவன் தோழர்களும் இருக்கிறார்களோ இல்லையோ என்பது தெரியாது.போராட்டம் தந்த நினைவுகள் என்றும் எம்மனங்களில் நிழலாக தொடரும்....

--பிரபாஅன்பு--

பிரெஞ்சு கூட்டுக்குடும்ப அமைபபு

நாங்கள் இந்திய சமூக அமைப்பிலும் ஈழத்தின் ஆரம்பகால சமுக அமைப்பிலும் கூட்டுக்குடும்ப அமைப்பு முறை இருந்ததை அறிந்திருக்கிறோம்.ஈழத்தில் அது தற்போது வழக்கிழந்து போய்விட்டாலும் இந்தியாவில் நடுத்தர மேல்தட்டு வர்க்கத்தினரிடம் அது தொடர்வதை பார்த்தி;ருக்கிறோம்.இந்த கூட்டுக் குடும்ப அமைப்பு முறை ஆணாதிக்கத்தின் வடிவமாகவும் குடம்ப வன்முறையினதும் மாமியார் மருமகள் கொடுமையின் இருப்பிடமாகவும் இருப்பதாக சினிமாக்களிலும் சின்னத்திரைகளிலும் நிறையவே சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன.இதிலே மிகைப்படுத்தப்பட்ட தகவல்கள் இருந்தாலும் மூத்த தலைமுறையின் ஆதிக்கமும் இளைய தலைமுறையினரின் சுதந்திரத்துக்கான கட்டுப்பாடுகளும் இந்த கூட்டுக்குடும்ப முறையில் அதிகம் என்பது மறுக்க முடியாது.
ஐரோப்பாவிலேஇதைப் போன்ற கூட்டுக்குடும்ப முறையொன்று இருந்தது என்றால் உங்களுக்கு சிலவேளை ஆச்சரியமாக இருக்கலாம்.1748 பேர் ஒன்றாக சேர்ந்து கூட்டுக் குடும்பமாக வாழ்ந்திருக்கிறார்கள் என்றால் உங்களால் நம்பமுடியாமல் இருக்கலாம்.; இவர்கள் இந்திய கூட்டுக் குடும்பங்களைப் போல நிர்ப்பந்தத்;தின் அடிப்படையில் வாழாமல் எல்லாரும் சமத்துவமான உரிமைகளோடு மனமொத்து கூட்டாக வாழந்தார்கள்.

பிரான்ஸ் தலைநகர் பாரிசிலிருந்து 170 கிலோமீட்டர் தொலைவில் பிரான்சின் இரண்டாவது நிர்வாகப்பிரிவான லென்(L’Asine) மாவட்டத்திலுள்ள பிரதான நகரங்களான லோன் மற்றும் சென்ட் குயின்டன் ஆகிய நகரங்களுக்கிடையில் இருக்கும் கீஸ்(Guise) என்ற சிறு நகரத்திலேயே வரலாற்று சிறப்பு மிக்க இந்த கூட்டுக்குடும்பம் இருந்தது.
ஓரு சிறிய கோட்டையுடன் கூடிய இந்த நகரத்தில் இருந்த தொழில் அதிபரான Jean-Baptiste André Godin ஜோன் பப்ரிஸ்ட் ஆந்திரே கோடன் என்பவரின் சிந்தனையில் உதித்ததே இந்த பிரெஞ்சு கூட்டுக்குடும்ப அமைபபு முறையாகும்.
வீடுகளுக்கான கணப்படுப்புகள் மற்றும் சமையல் அடுப்புகளை தயாரிக்கும் தொழிற்சாலையை நடத்திவந்த கோடன் அவரது சமகால தத்துவவாதிகளான ஹெகல் மார்க்ஸ் ஏங்கல்ஸ் ஆகியோரின் கொள்கைகளால் ஈர்க்கப்பட்டு 1846 ம் ஆண்டு தனது தொழிற்சாலையில் பணிபுரியும் தொழிலாளர்களுக்கு அனைத்து உரிமைகளும் வழங்கி அவர்களை கூட்டுக்குடும்பமாக வாழ வைக்க வேண்டும் என்ற எண்ணினார்.ஒரே கூரையின் கீழ் தொழிலாளர்களுக்கான வீடுகளை அமைப்பது.விளையாட்டு மைதானம் நீச்சல் தடாகம் நூலகம் சிறுவர்களுக்கான பாடசாலை வயது வந்த பிள்ளைகளுக்கான கல்லூரி வணிக வளாகம் வெதுப்பகம் ஆரம்ப சகாதார நிலையம் என்று அனைத்தையும் ஒரே இடத்தில் அமைத்து தொழிலாளர்களே கூட்டாகச் சேர்ந்து அவற்றை நிர்வகிக்க வேண்டும் என்று விரும்பினார்.
1859 ம் ஆண்டு தன்னுடைய எண்னத்திற்கு செயல்வடிவம் கொடுத்த அவர் 30 ஆயிரம் சதுர மீட்டர் பரப்பளவில் மூன்று பெரும் தொடர்மாடிக் குடியிருப்புக்களை கட்டுவித்தார்.இந்த தொடர்மாடி குடியிருப்புகளின் சிறப்பம்சம் இது தமிழர்களுடைய நாற்சார் வீட்டு அமைப்பு முறையை ஒத்ததாக கட்டப்பட்டதாகும். நடுவில் பெரிய முற்றம்.அதை சூழ நான்கு பக்கமும் கட்டிடங்கள்.நான்கு மாடிகளை கொண்ட அந்தக் கட்டித்தில் உள்ள அனைத்து வீடுகளின் வாசல்களும் முற்றத்தை பார்ப்பது போலவே அமைக்கப்பட்டன.ஒரே நேரத்தில் எல்லோரும் தங்கள் தங்கள் வாசலுக்கு வந்து அனைவரையும் பார்க்கக் கூடிய விதத்தில் இந்த கட்டிட அமைப்பு அமைக்கப்பட்டது.இவ்வாறு அமைக்கப்பட்ட எல்லா வீடுகளுக்கும் ஒரே மாதியான சமையல் அடுப்புக்கள் விட்டு தளபாடங்கள் கணப்படுப்புகள் எல்லாம் வழங்கப்பட்டன.
பிள்கைளை பராமரிப்பதற்கான குழந்தைகள் காப்பகம் ஆரம்ப மருத்துவ நிலையம் ஆரம்ப பாடசாலை உயர் கல்லூரி உட்பட அனைத்தும் 1864 ம் அண்டளவில் நிறுவி முடிக்கப்பட்டன.1868 ம் ஆண்டு கணக்கின் படி 1748 வயது வந்தவர்களும் அவர்களது குழந்தைகளும் இந்த கூட்டுக் குடும்ப அமைப்பில் அங்கத்தவர்களாக இருந்தனர். அதே வருடம் கோடன் தனது தொழிற்சாலையை தொழிலாளர்களுக்கும் உரிமையுள்ள ஒரு பொது நிறுவனமாக மாற்றினார்;.
தொழிற்சாலை வணிக நிறுவனங்கள் மற்றும் குடியிருப்புக்கள் அனைத்தையும் ஒரு பொது அமைப்புக் கூடாக தொழிலாளர்களே நிர்வகித்ததுடன் அனைவருக்கும் சமமான வருமானத்தை சம்பளமாக எடுத்துக்கொண்டு மீதியுள்ள இலாபத்தை மீண்டும் அந்த பொது நிறுவனத்தின் கணக்கில் சேர்த்து அதை விரிவு படுத்தினர்.

பாரிசில் நடந்த பிரெஞ்சு புரட்சிக்கு நிகரான சமூகப்புரட்சியாக கோடனுடைய இந்த கூட்டுக் குடும்பத்திட்டம் கருதப்பட்டது.பல ஐரோப்பிய நாடுகளில் அடிமை முறையும் சமூக ஏற்றத்தாழ்வும் ஒழிக்கப்படாத-அந்தக் காலகட்டத்தில் பெண்களுக்கு சமஉரிமையும் ஆண்களுக்கு நிகராக தொழில் செய்யும் உரிமையும் வழங்கப்படாத அந்தக் காலகட்டத்தில் தன்னுடைய தொழிற்சாலையில் பணி புரிந்த தொழிலாளர்களை ஒரே குடும்பமாகவும் சமத்துவ மனிதர்களாகவும் மாற்றிய அவரது செயற்பாடு பிரெஞ்சு புரட்சியின் உன்னதமான கோட்பாடுகளான விடுதலை சமத்துவம் சகோதரத்துவம் என்பவற்றுக்கு அhத்தமும் வடிவமும் கொடுக்கப்பட்ட ஒன்றாக பார்க்கப்பட்டது.
1888 ம் ஆண்டு கோடான் மறைந்த பின்பு பிரான்சில் நடந்த உள்சாட்டு குழப்பங்களின் தாக்கமும் 20 ம்; நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் ஐரோப்பாவில் ஏற்பட்ட தொழில் துறை போட்டி மற்றும் சந்தைக்கான போட்டி அதை தொடாந்து ஏற்பட்ட மதலாம் உலக யுத்தம் என்பவற்றால் இந்த கூட்டுக் குடும்ப அமைப்பு வலுவிழக்க ஆரம்பித்து.அடுத்த தலைமுறையில் வந்த பிள்ளைகள் உயர் கல்விகற்று வெளி வேலைகளுக்கு சென்றது, வெளியாரை திருமணம் செய்தது என்பவற்றால் பெருமளவுக்கு அந்த குடியிருப்பில் இருந்து வெளியேறிவிட்டார்கள்.
கோடன் ஆரம்பித்து நடத்திய அந்த தொழிற்சாலை கூட இன்று அதே பெயரில் தனியார் நிறுவனமாகி கூட்டுக்குடும்ப பாரிம்பரியத்தை கொண்ட தயாரிப்பு என்ற அடையாளத்துடன் இன்றைய உலகமயமாதல் சந்தையில் தனது பொருட்களை
சந்தைப்படுத்தகிறது.
ஆயினும் இன்னும் பல குடும்பங்கள் தாங்கள் இந்த கூட்டுக் குடும்ப பாரம்பரித்தை சோந்தவர்கள் என்று பெருமையுடன் கூறிக்கொண்டு அங்கு வாழ்ந்து வருகிறார்கள்

http://www.dailymotion.com/video/xwko9m_jean-baptiste-andre-godin_news#.UYGL1Ct5w9g

ஒரு அடியாளின் செயற்பாடு எப்படி இருக்கும்?

சிறீலங்காவின் முன்னாள் அரசுத்தலைவர் மகிந்த ராஜபக்ச தனது மகனுக்கு இந்து மதமுறைப்படியும் திருமணம் செய்து வைத்ததை பலரும் ஆச்சரியப்பட தக்க ஒரு செய்தியாக பகிர்ந்துவருகின்றனர்.உண்மையில் இதில் ஆச்சரியப்படுவதற்கு ஒன்றும் இல்லை.முதலில் மகிந்த ஒரு நல்ல நடிகர் என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.அடுத்தது மகிந்த ரணிலைப் போல சந்திரிகாவைப் போல பௌத்த சிங்கள பேரினவாதத்தின்நேரடி வாரிசு அல்ல.அவர் அந்த அமைப்பின் விசுவாசமான அடியாள் மட்டுமே.ஒரு அடியாள் தன்னுடைய எசமானர்களுக்கு தன்னுடைய விசுவசத்தை நிரூபிப்பதற்காக எந்த எல்லைக்கும் செல்வான்.மகிந்தவின் தமிழின அழிப்பு இதன்பாற்பட்டதே.1960 முதல் 80 கள் வரை மகிந்த குடும்பம் சிங்கள அதிகாரவர்க்கத்துக்கு எதிராகவே செயற்பட்டது.சிங்கள அதிகாரவர்கத்தின் மனித உரிமை மீறல்களை அம்பலப்படுத்த மகிந்த ஜெனிவாவில் தவமிருந்தது இப்போதைய தலைமுறைக்கு தெரியாது.

ஒரு அடியாளின் செயற்பாடு எப்படி இருக்கும்? என்பதை வைத்துத்தான் நாம் அவரது அசைவுகளை செயல்களை மதிப்பிட வேண்டும்.